Deliliğim
Yazar: Özlem | Kategori: Edebiyat
Boş bir kağıt aldım önüme, dolduruyorum. “Neden?” diye soruyorum ama, bilmiyorum. Yazmaya ihtiyacım var sanırım. Yine çok sıkıldım.
Aslında sürekli oflamamın nedeni de bu anlık sıkıntılar değil dışarıdan görüldüğü gibi. Çünkü fark ediyorum insanların “yine mi” diyen ifadelerini, her iç çekişimden sonra.
Deliliğime giydirdiğim bir giysi bu aslında, bir kenarda yalnız oturan, sıkılgan ben. Deliliğim, gözlemeyi seven yanım.
Duvara yaslanıp insanları seyrediyorum, kaç saat oldu dikkat etmeden. Bana bakan gözleri görüyorum, yine görüyorum “yine mi” diye soran gözleri.
“Neden?”… Bilmiyorum. Bakmaya ihtiyacım var sanırım. Müziğim duruyor, şarjı bitmiş bir alet var elimde, boş ekranında bir şey görünmüyor. Gözlerimi karşıdaki duvara dikip duruyorum. Sessizlik. Düşünüyorum “muhtaç kıldılar beni”. Beynimde şarkı söyleyen bir ben var, onu dinliyorum. Şarjı bitmiyor onun, damağı kuruyana kadar orada melodisini sürdürecek, biliyorum.
Biri geçiyor koridordan, gözlerimi duvardan alıyor, kendine çekiyor. “Neden?” diyorum, bilmiyorum.
Duvardan sıkıldım belki de, O’nu takip ediyorum. Saçları dalgalanırken güneş canlanıyor zihnimde, sarı. Özlediğimi fark ediyorum.
Duvarda bir tablo, karşısında çakılı kalıyorum. “Neden?”, bilmiyorum. Çerçeveden bakınca duvarın ardını görüyorum. Bir oda, karanlık, bana bakan gözler, çerçevenin içinde beni deli eden düşünceler. Kaçıyorum. Tam tersi yönde, koşmaya başlıyorum. Biri sesleniyor, ses uzaklaşıyor, siren sesleri, sesler, görüntüler, beyaz görüntüler, ve kırmızı.
Arkamı dönüyorum, kör benliğim yerde yatıyor. Göremediği duvarlara çarpmış, yıpranmış elbisesi, göremediği elbisesi, göremediğim engeller…. Eksik hissediyorum.
Biri sesleniyor “işe yaramazdı” diye, gülüyor. Omzuma dokunuyor, bana bir sigara uzatıyor.
Yas tutan benliğim, boşlukta kendine uzanan ilk şeye sarılıyor.
Ama ben, kaçıyorum, tüm benliklerimi bırakıyorum çığlıklar arasında.. Yalnızlığıma gidiyorum.
Ve bir fısıltı, ensemdeki nefesin sıcaklığıyla, “ben buradayım” diyor.
Yalnız değilim….
‘Halil Cibran – Deli’yi anarak….